Zwangerschapsupdate nummer 4, en wat voor één…

1

Wat een rollercoaster, waar moet ik beginnen?

Gisteren twee weken geleden had ik mijn 20 weken echo (met 21,5 week, foutje van de planning).. Zoals jullie weten ben ik tot 17 weken misselijk geweest en ging de misselijkheid over in hevige hoofdpijn. Een soort van per ongeluk kwamen de huisarts en ik achter het probleem van mijn hoofdpijn. Het waren deze keer niet die hormoonduiveltjes maar mijn medicatie voor mijn darmen die ik die weken was gaan verdubbelen door een staking van mijn darmstelsel. Bij 20,5 week was ik dus niet misselijk en hoofdpijnvrij. Ik wist niet dat een mens zich zo fijn kon voelen. Ik was weer aan het sporten, voelde de oude Anne in mij en had er zin in, zin in de laatste helft van deze zwangerschap.

Die bewuste vrijdag, ik voelde me al 5 dagen goed en toen zakte de grond weer onder onze voeten vandaan! De 20 weken echo verliep goed totdat ze op het einde zei; ik moet snel een afspraak maken voor een vervolg onderzoek want we zien echodensedarmen.. Echodense darmen KAN betekenen dat het kindje Taaislijmziekte, een chromosoomafwijking (oa down), een infectie of darmprobleempjes heeft. Of, dat het niets betekent. Maar dat hoor je natuurlijk niet. Daarbij moest er met spoed een afspraak gemaakt worden omdat ik de 24 weken al bijna kon aanraken en je tot die tijd nog (hele heftige) beslissingen kan en mag maken.

Zo gingen we het weekend in en moesten we tot de bewuste maandag wachten. Ik heb de hele vrijdag gehuild en toen de knop omgezet! In ieder geval weer positief zijn tot die woensdag, dan horen we immers pas meer! Was dat moeilijk? Soms. We moesten namelijk (als opdracht) ook al nadenken over wat als… Wat als het taaislijmziekte of down heeft? Willen we dat voor onze frummel en onszelf? Hoe staan we hierin? Gelukkig zaten Rutger en ik redelijk snel op één lijn. Dat gaf ons een bepaalde rust.. Eindelijk was het woensdag, stiekem hopend dat alles fout gezien was of meeviel liepen we naar het ziekenhuis maar na een uur wachten in de wachtkamer en een mega uitgebreide echo en onderzoek (van een uur) kwam het BAM… Of we nu (per direct) een vruchtwaterpunctie willen omdat het nog steeds zichtbaar is? Toen ik vroeg of ik er nog even over mocht denken (want hallo! Vruchtwaterpunctie hoor je máár eigenlijk hoor je kans op miskraam) kreeg ik max 15 minuten ivm mijn termijn! Ondertussen was ik al 22 weken en de meeste dingen moeten zo’n 10 dagen op kweek en dat is nog een sneltest ook!

De keuze was in onze ogen of 10 dagen in onzekerheid of nog 18 weken in onzekerheid! Zo besproken en de keuze gemaakt. Tranen over de wangen en schrik voor wat er komen gaat.. De vruchtwaterpunctie en dus kans op miskraam maar ook de uitslag..

Helaas ging de punctie niet in 1 keer goed en moest dus een 2e keer een paar minuten later. En dan hoor je de woorden: let op, de kans op een miskraam is nu verdubbeld dus mevrouw bedrust gaat heel belangrijk zijn de eerste paar dagen!

We gingen na wat bloedonderzoek naar huis. Een beetje in de war, emotioneel en met de opdracht mij minimaal 4 dagen in bed en op de bank te houden. Daarna mocht ik weer lichtjes wat oppakken en pas na een goede week werken. Een wondje is immers vaak ook na 48 uur dicht maar stoot je maar al te snel open. Ik mocht zelfs pas na 48 uur douchen.. pfff

Mijn directe familie en vrienden op de hoogte gebracht en voordat ik thuis was lag er al chocolade en een kaartje in de brievenbus.

Netflix, Videoland, lezen en me vervelen over de slopende onzekerheid maar niet te spreken.. Gelukkig ging ik onze frummel na 1 dag bedrust al beter voelen dan ooit.. tekentjes van leven zijn onbeschrijfbaar op dat moment.

De dagen gingen langzaam voorbij maar gelukkig veel bezoek waardoor het toch wat dragelijker is. Die bedrust is niks voor mij maar Rutger was trots op me, hij zag het somberder in dan dat het uiteindelijk ging.

Woensdag, 1 week na de punctie kreeg ik de eerste uitslag. Een infectie was uitgesloten. Fijn maar niet waar ik echt op zit te wachten! Donderdag, een dag later werd taaislijm uitgesloten (een mini vreugdedansje deden we…). Nu nog wachten op de chromosoomafwijking (al hadden we hier wel een goed gevoel over omdat onze uitslag bij de 12 weken nekplooi meting positief was uitgevallen).

Gisteren, vrijdag, werd ik om 16.30 gebeld dat de uitslag pas maandag komt omdat het er niet was. Ik ben niet al te vrolijk geweest met reageren en dat wierp vruchten af. Het is toch onmenselijk om pas maandag een uitslag te geven die misschien wel tot een beslissing leid die dan in 1 dag genomen moeten worden. Volgens de wet ben ik aanstaande woensdag namelijk al 24 weken. Ik werd om 17.30 gebeld door de arts dat ze het lab in Rotterdam verplicht had door te werken en ervoor moest zorgen dat ik vanavond bericht zou hebben! Super fijn..

Ik ben in de avond gebeld en de test is binnen en GOED!!!!!!

Ofwel… het loopt met een dikke sisser af! Het is nu voor 95% niets en een gezond mannetje… en voor 5% een gezond mannetje met een darmaandoening… dat gaan ze bii 32 weken weer testen!

Wij gaan weer ademhalen en hopelijk volgende week op vakantie. Mijn tripje Turijn met Pasen en Rutger zijn tripje naar Barcelona zijn namelijk in de afgelopen twee weken gecanceld! We zijn beide toe een een dosis positiviteit! Vanaf nu hopelijk gaan genieten! Want dat mag wel na bijna 24 weken toch? ??

Liefs Anne Rutger en Ons Jantje!

Echt alle liefde voor jullie, alle berichtjes, kaarsjes die aangestoken zijn en de liefde en positieve vibes die onze kant op zijn gekomen ???? Ik heb de liefste vrienden, familie en volgers! Zo veel van jullie hebben me berichtjes gestuurd terwijl ik jullie met zo’n minimale info heb achtergelaten op Instagram.

 

Zwangerschapsupdate nummer 5 (al weer!).. 30 weken ondertussen en een heel stuk wijzer!
Solgar, dé vitamine voor als je zwanger bent!
Share.

Over de schrijver

Author Image

#ondernemer #power #-38kilo #motivatie #discipline #getoutofyourfatsuit

Meer lezen

1 reactie

  1. Author Image

    Wat heftig Anne, een hele rollercoaster voor jullie. Ik lees dit bericht vanuit jouw perspectief met de medische kennis als verloskundige in mijn achterhoofd. Echodense darmen is iets wat we vaak zien er waar lang niet altijd iets uitkomt, maar zoals je zegt, dat hoor je als ouders niet. Het hele medische en emotionele traject dat je erna in stapt sta ik denk ik als verloskundige ook onvoldoende bij stil. We denken het te weten, dat het zwaar is voor de ouders, en praten er zo empathisch mogelijk over, maar de impact op de ouders is groter dan dat we denk ik echt kunnen beseffen (totdat je het zelf mee maakt natuurlijk). Bedankt voor het delen van dit verhaal.Hopelijk kunnen jullie nu, zonder misselijkheid, hoofdpijn of zorgen over onderzoeken gaan genieten van jullie kleine frummel. Over 16 weken zijn jullie gewoon papa en mama ❤️

Laat een reactie achter

Please type the characters of this captcha image in the input box

Typ de letters van de captcha over in het invoerveld