Mama-Maartje update: hoe de laatste zwangerschapsweken in een plotselinge bevalling veranderde…

2

Toen ik mijn laatste zwangerschapsblog schreef, was ik 30 weken zwanger. Ik had toen nog geen enkel idee wat me te wachten stond… Hoe gemakkelijk mijn eerste 33 weken van mijn zwangerschap gingen, zo draaide dat 180 graden in de 2 weken die daarop volgden; namelijk een plotselinge en vooral noodzakelijke bevalling bij 35 weken, vanwege een zwangerschapsvergiftiging. Lees mijn verhaal hieronder verder…

Yep: zwangerschapsvergiftiging. Nooit had ik gedacht dat het laatste stuk van mijn zwangerschap zo zou lopen. Ondanks mijn gezondheid, fitheid en gemakkelijke zwangerschap, liep ik toch zwangerschapsvergiftiging op. Het schijnt niet bekend te zijn waarom sommige vrouwen hier last van krijgen en gelukkig komt het ook niet vaak voor, maar ik kreeg het wel.

Het begon met vage klachten rond week 33. Ik had weinig energie en na een ochtendje werken kon je me opvegen. ‘Zal wel bij het derde trimester horen’ dacht ik nog. Zelfs toen er hevige pijn rondom mijn borstbeen bij kwam dachten zowel mijn vriend, mijn verloskundige als ikzelf dat er nog niks ernstigs aan de hand was. Ik kon immers nog halve dagen werken en sportte nog af en toe. Met het advies om af en toe wat paracetamol te nemen, ben ik twee weken verder gekomen. Toen werd te pijn te heftig en begon ik te vrezen dat er iets anders aan de hand was, dan een zwaar derde trimester of een gekneusde rib.

 

31 weken zwanger, ik voelde me nog prima!

Toen heb ik dus snel een extra afspraak ingepland bij mijn verloskundige. Zij constateerde op dat moment voor het eerst een hoge bloeddruk en dat was voor haar het signaal om me toch maar naar het ziekenhuis te sturen. Just to be sure…

Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig had ik die week toevallig al mijn vluchtkoffertje gepakt, dus met die koffer in de auto naar het ziekenhuis. Weer onder het motto ‘gewoon voor de zekerheid’.

Ik herinner me nog dat ik blij was dat er nu duidelijkheid zou komen over die pijn die ik rondom mijn borstbeen voelde. Maar eenmaal in het ziekenhuis, werd ik onderzocht en kregen we al snel het bericht dat we niet meer naar huis mochten. Vanaf dat moment kwamen we in een behoorlijke achtbaan terecht en was ik even niet meer zo blij! 😉

Het bleek zwangerschapsvergiftiging te zijn en dan de vorm PE/HELLP. Om je een uitgebreide Google-sessie te besparen: Ik was ziek, goed ziek. Denk aan falende nieren en lever, een zeer hoge bloeddruk, gevaarlijk weinig bloedplaatjes in mijn bloed en geen kracht meer kunnen opbrengen. De baby daarentegen zat prima, gelukkig! Het was schijnbaar de placenta waar mijn lichaam niet tegen kon. En daar is een simpele oplossing voor: placenta uit lichaam = moeder wordt beter. Tijdens dat me dit nieuws verteld werd, ben ik aan allerlei infusen, buisjes, medicijnen en weet-ik-het-allemaal gehangen. Al snel bleek dat ik achteruit ging en kreeg ik te horen dat ik me moest voorbereiden op het feit dat de baby heel snel geboren moest gaan worden, als in: vandaag nog.

Ik kan je vertellen: Dat hakt er in. Geestelijk was ik totaal nog niet voorbereid op een bevalling. Daarnaast voelde ik me lichamelijk ook zo ziek dat ik alles behalve sterk genoeg zou zijn om een bevalling aan te kunnen. Voeg daar aan toe dat ik me realiseerde dat ik een vroeggeboren kindje zou krijgen. Dat zorgde allemaal voor extra zorgen, dat snap je wel… En ondanks dat ik me nog niet eens een slap aftreksel van een natte vaatdoek voelde, zou ik binnenkort toch gaan beginnen aan de grootste topsport-prestatie uit mijn leven. Hoe dan?! Op dat moment wist ik het ook niet.

Maar dankzij medicatie die ik vanaf dat moment kreeg, voelde ik me na een tijdje enigszins opknappen. En toen ging het snel en gemakkelijk: weeën werden opgewekt en na een paar uur had ik onze mooie jongen in mijn handen! Een geweldig mooie en bijzondere afsluiting van een bizarre achtbaanrit daarvoor…

Al met al kijk ik terug op een mooie en makkelijke bevalling, met een heerlijk ventje als resultaat. Want wat ben ik verliefd op mijn kleine Kaj… Dat het even zo slecht met mij ging daarvoor, dat heb ik ondertussen verwerkt en staat voor mij los van de bevalling. Het verwerken en kunnen afsluiten lukt mede door mijn verhaal hier voor jullie op te schrijven overigens, dus bedankt voor het meelezen!

Daarnaast wil ik met deze blog ook nog een belangrijk dingetje duidelijk maken: Als fitgirl of powerwoman of wat voor vrouw dan ook… Als je zwanger bent en je hebt klachten, laat het controleren. Laat je niet naar huis sturen met een paracetamol als jij het gevoel hebt dat er iets anders zou kunnen zijn! Vind niet dat je het uit moet houden, denk niet te lang dat het er bij hoort en doe je niet sterker voor dan dat je je op dat moment voelt. Guilty as charged over here! Want alhoewel ik blij ben dat ik niet eerder aan de bel heb getrokken (omdat Kaj op deze manier toch 35 weken is kunnen blijven zitten in mijn buik), had ik ook niet veel langer moeten doorgaan. Lesje geleerd…

One happy new mom over here!

Met Kaj en mij gaat het ondertussen goed. Ik ben ver opgeknapt en Kaj doet het eigenlijk vanaf dag 1 gewoon hartstikke goed. Voor alle zwangere vrouwen die dit lezen: ik wil zeker geen paniek zaaien, mijn verhaal komt gelukkig niet vaak voor. Dus geniet vooral van je zwangerschap!

Liefs, Maartje

 

 

Share.

Over de schrijver

#fitgirl #veggie #staypositive #nevergiveup #justgoworkout

Meer lezen

2 reacties

Laat een reactie achter

Please type the characters of this captcha image in the input box

Typ de letters van de captcha over in het invoerveld