Geen zwangerschapsupdate maar een mama-update van Anne. Let the adventures begin! (inclusief bevallingsverhaal)

0

Na al die zwangerschapsupdates is het eindelijk zover… Mijn eerste mama update!

Op 17 augustus was het langverwachte moment daar: Finn werd geboren en onze wereld stond (oké, staat nog steeds) op z’n kop.

Hier is hij 1 uurtje oud.

Ik heb veel vragen gekregen over onder andere de reden van de spoedkeizersnede. Ik deel in deze blog (in het kort) mijn bevallingsverhaal met jullie.

Zo hobbelig als mijn zwangerschap was, zo hobbelig was ook de bevalling en mijn kraamtijd. Dit heeft zo moeten zijn en daar heb ik meer dan vrede mee. Ons mannetje aankijken maakt alles goed en uiteindelijk is alles het beste voor hem geweest!

Van woensdag- op donderdagnacht om 00.15 uur kreeg ik weeën. Ze kwamen al snel om de 3-4 minuten, dus om 03.00 uur zijn we vol goede moed naar het ziekenhuis gegaan.

Helaas had ik nog maar een halve cm ontsluiting. Een paar uur verder werden de weeën heftiger, en we hadden de hoop dat hiermee de ontsluiting zou vorderen. Om 09.00 uur had ik een krappe 1 cm ontsluiting. Om 11.00 uur was het nog steeds 1 cm, maar had ik hevige weeën. Want als je weeën van de nacht pijn doen, kom je er per uur achter dat het nog erger kan, zelfs als je denkt dat dat onmogelijk is (maar het is het allemaal waard hoor ;-)). We besloten samen met de verloskundige voor een ruggenprik en weeënopwekkers te gaan, dus ik kreeg een medische indicatie. Om 12.00 uur ben ik aangesloten aan de CTG (dit moet voor een ruggenprik) en toen bleek Finn heel slecht te reageren op mijn weeën, dus kreeg ik remmers in plaats van opwekkers. Hij zakte bij elke wee weg qua hartslag. Weeën die inmiddels om de 2 minuten kwamen. Toen om 12.30 uur mijn vliezen vol met ontlasting uit zichzelf braken en Finn het steeds slechter deed en mijn weeën redelijk ondragelijk werden (I know: vrouwen in Afrika hebben ook geen ruggenprik voor handen…. Maar AUW!) constateerde de arts dat hij in een hevige stresssituatie zat.

Omdat de ontsluiting na 13,5 uur nog maar een krappe 2 cm bleef, moesten we snel handelen. Finn vond het gewoon echt niet meer leuk bij mij. Om 13.45 uur is de spoedkeizersnede besloten met de gynaecoloog  en om 14.13 uur is hij al geboren. Een heftige beslissing, maar op dat moment twijfel je niet. Alles voor die kleine! Ze hebben me OK klaar gemaakt, op de OK gegooid en opengesneden. Zo voelde het en zo was het eigenlijk ook. Het ging ineens heel, heel snel. Helaas is hij meteen meegenomen (Rutger was er wel bij) want hij moest extra zuurstof krijgen door wat ademhalingsproblemen. Helaas kon ikzelf dus pas om 16.15 uur naar Finn. Ik moest het 2 uur doen met een foto, en er was geen huid op huid contact geweest. Finn moest meteen meegenomen en onderzocht worden. Ook had hij een erg lage Apgar score. Dat romantische moment van je kind op je borst had ik niet. En eerlijk? Dat deed veel meer pijn dan verwacht. Ik moest nog gehecht worden en daarna op de uitslaapkamer voelde ik me alleen, leeg en verdrietig. Ik was mama geworden. Maar van wie?

Zo klein, zo mooi en zo sterk! Hier al een hele dag zonder neusbril, voor ons een overwinning want vanaf hier ging het de goede kant op.

Hij bleek een infectie te hebben, dus moest vanaf dag één voor 7 dagen aan de antibiotica. Daarbij had hij op en af een zuurstoftekort waarvoor hij de eerste week op en af zuurstof kreeg vanuit een neusbrilletje. Ook lag hij aan de monitor om dit allemaal in de gaten te houden. Finn lag dus helaas vanaf donderdag op de couveuse afdeling, en ik op de kraamafdeling. Ik moest sowieso 2 dagen op de kraamafdeling blijven, maar dat werden er uiteindelijk 8, de hele tijd dat Finn op de couveuse afdeling lag. De eerste 8 dagen hebben we helaas dus niet samen geslapen. We kroelden, ik kon er naartoe lopen na 2 dagen (daarvoor in bed en rolstoel die kant op, niet handig!) en deed bijna elke verzorging zelf. Man o man wat had ik me dit anders voorgesteld, gehoopt en geromantiseerd. Helaas moest het zo lopen en wat was hij sterk! We zagen hem soms vechten tegen de infectie, maar het meeste van de tijd deed hij alles wat een baby moest doen. Eten, poepen, slapen en huilen, haha!

Al die slangetjes, maar voor het goede doel.

Oja en hij bleek wat kleiner dan me verteld was, dus de kleding was wat op de groei soms 😉

Helaas kwam (waarschijnlijk door de stressvolle situatie) mijn melkproductie pas na 6 dagen op gang… Ik heb 6 dagen lang 8 keer per dag gekolfd, met per keer een druppel resultaat #frustrerend. Ook dat had ik misschien wat te veel geromantiseerd. Al had ik op dat moment wel alle factoren tegen. Uiteindelijk is de melkproductie op gang gekomen, maar ben ik na 2 weken gestopt. Ik vond het te stressvol omdat ik iedere keer twijfelde of hij voldoende gegeten had. Finn is geboren met 2878 gram bij 40+1 weken. Dat is niet veel, zelfs iets te mager met zijn 53cm lengte. Hij moet dus spekkiger worden en ik twijfelde of dat met mijn borstvoeding lukte. Een moeilijke beslissing, maar beste beslissing ooit voor de rust in mij. Wellicht bij een volgend kindje maar deze ronde is het niet geschikt voor ons.

De eerste dag thuis..

Ik herstel goed en was gelukkig al snel redelijk mobiel. Zo kon ik ieder moment naar zijn afdeling wandelen om hem te bekijken.

Inmiddels zijn we alweer 1,5 week thuis. Gelukkig hebben we nog 4,5 dag kraamhulp gehad. Dit heeft de verloskundige aangevraagd, want eigenlijk had ik nog maar recht op 1,5 dag. Ik had de liefste, fijnste en leukste hulp die je maar kan wensen. Voor geen goud had ik haar willen missen!

Wat moet je als verse mama en papa, die voor het eerst een mini-mensje in huis hebben. De wereld staat op z’n kop en je hebt geen idee wat je moet doen.

Lekker ding, hier twee weekjes oud.

Nu is hij bijna 3 weken oud, is mijn keizersnede alweer vergeten (wat stiekem gevaarlijk is, want ik mag nog niet alles van de dokters), krijgen we een soort van ritme (oke dat dan misschien nog niet…) en kunnen we ons geen leven meer zonder voorstellen.

Ik heb wandelen opgepakt (kleine rondjes om mee te beginnen) en dat maakt me alweer een mini beetje meer Anne. Ook heb ik meer trek in gezond eten en ben ik meer dan ooit van plan goed voor mezelf te zorgen. Al is dat wel moeilijk soms. Ineens moet er namelijk ook gezorgd worden voor die kleine. Zo ben ik al eens vergeten te eten bijvoorbeeld. Dat het bestaat! Anne die vergeet te eten! Maar blijkbaar wel dus.

Op zaterdag naar de markt als gezinnetje van drie, #9maandenvangedroomd

Eerlijk is eerlijk, het is heftig die eerste weken. Het kleine mini-mensje maakt je onzeker omdat je alles perfect wilt doen. Je moet elkaar nog leren kennen en iedere dag ontdek je nieuwe dingen aan elkaar. Het gaat echt heel goed met ons, maar pittig vind ik het wel. En mijn mannetje ook. Maar dat is logisch toch? Er is namelijk geen belangrijkere functie dan deze. Je wilt gewoon alles heel graag heel goed doen!

Kusje voor jullie!

Ik zal binnenkort weer eens een stappenplan maken en met jullie delen. Ik ben tijdens de zwangerschap uiteindelijk 26 kilo aangekomen vanaf dag 1 zwangerschap. Wat stiekem al 3,5 kilo meer was dan het jaar ervoor. Er is al 11 kilo af, maar heb er dus nog zo’n 15 te gaan. Dat ga ik niet in een paar weken of maanden fiksen maar laat ik hier eens een klein jaartje voor uittrekken. Sporten mag ik over een paar weken pas weer en zo maken we kleine, hele kleine stapjes. Want er zijn de komende tijd dingen die misschien nog wel belangrijker zijn. Zo gaan we verhuizen en ons leventje als gezinnetje van 3 opstarten.

Ik heb overal zin in, nu er de energie nog voor vinden… HALLO GEBROKEN NACHTEN!

Ik houd jullie op de hoogte!

Liefs van Anne, Rutger & Finn

 

Kaartje ontworpen door Dotjes en Knapen!

Share.

Over de schrijver

#ondernemer #power #-38kilo #motivatie #discipline #getoutofyourfatsuit

Meer lezen

Laat een reactie achter

Please type the characters of this captcha image in the input box

Typ de letters van de captcha over in het invoerveld