100 ballen hoog houden, dat lukt me niet meer als kersverse mama

8

Ik moet, moet & moet van mezelf. Zo dacht ik altijd over alles. Nu is ineens alles anders.

Zo moest ik recent nog van mezelf 2x per week naar de gym en ben ik in 4 weken welgeteld 1x geweest.  Iets met 100 ballen en gymmen was bal 101. Toch ga ik mijn doelen niet halen als ik mezelf op de laatste plaats zet. Maar dat gaat natuurlijkerwijs zo. Of komt het doordat er zo veel in mijn leven gebeurt en ik sporten ineens wat minder belangrijk vind? Als ik eerlijk ben, moet ik wel zeggen dat ik mijn motivatie echt even kwijt ben. Want 2 jaar geleden hoorde je me nooit klagen over 6x per week de gym in. Misschien dat knopje motivatie toch weer eens indrukken 😉

Ik ben een softie geworden, dat zegt vriendlief ook. Ik ben veel liever voor mezelf. Stiekem ben ik namelijk de laatste jaren allesbehalve lief geweest voor mezelf. Een vetpercentage van 20 was nog te hoog, ik werd niet meteen zwanger dus er zal wel iets mis zijn met mij, alcohol drinken deed ik niet meer (HALLO CALORIEËN) & mezelf mooi vinden als ik in de spiegel keek kon ik niet, nog niet voor de vorm.

Voorheen riep ik altijd dat ik een makkelijke moeder ging worden, ondertussen kom ik daarop terug. Ik wil niets liever. Maar na 10 weken een onrustige baby en weten dat hij snel uit zijn doen is, beperkt je toch wel een beetje. Naja eigenlijk kies je dan voor je kindje i.p.v. jezelf. We beginnen (eindelijk) een soort van ritme te krijgen en Finn doet het daar uitstekend op. Beter dan ooit. Zolang hij zijn slaapjes maar krijgt op de juiste momenten. Maar dit is wel een gepuzzel als je dingen buiten de deur wilt doen. En dus word je al snel wat minder flexibel.

Deze blog begon met de opmerking dat ik veel van mezelf moe(s)t en eigenlijk wordt dat steeds minder. Natuurlijk kijk ik nog steeds in mijn inloopkast met de wens toch weer zo’n 50% ervan te passen. Natuurlijk wil ik zo veel mogelijk de oude Anne blijven terwijl ik mama ben.
Natuurlijk wil ik mijn oude energielevel terug (ik bedoel: 21.30 nette bedtijd… *ogen vallen gewoon dicht*).
Natuurlijk wil ik de beste mama, freelancer, (huis)vrouw en vriendin zijn.
Oja en uitgebreid koken voor mezelf, voor ons. Dat heb ik in weken niet meer gedaan. Wat zeg ik, maanden.
Maar het is zoals het is en het komt wanneer het komt.

Alles is anders nu en ik vind het MEGA pittig. Die roze wolk heb ik van een afstandje gezien omstreeks de laatste week van mijn verlof om hem vervolgens weer uit te zwaaien. Ik ben een mega onzekere, constant aan mezelf twijfelende, veel te veel op Google kijkende stresskip die alles beter dan goed wil doen.

Finn slaapt al weken netjes. Zo nu en dan krijgt hij op een gek tijdstip honger maar doorgaans rond 18.45 fles, 19.00 naar bed en tussen 06.00 en 07.00 wakker. Hemels. Maar zelf slaap ik tot zijn eerste kreuntje om 03.00-04.00 en maak ik iedere seconden een rekensom hoe nu deze dag zou gaan als hij dan ook door zou zetten. Vervolgens tukt meneer tot 06.30 en sta ik als een halvegare op om weer te gaan werken. GEKKENWERK maar je doet er (nog) niets aan.

Dan ga je lekker weer aan het werk (lees: 4-5 dagen, zo’n 40 uur… yes een bewuste keuze) ben je de hele dag met je hoofd bij Finn. Hoeveel flesjes om hoe laat zal hij gehad hebben. Rutger bel ik tijdens zijn papa dag. En mijn schoonmoeder ook als ze oppas is. Maar meestal werkt dat averechts. Het kinderdagverblijf komt hij lachend in en ik haal hem lachend op. Toch ben ik vanaf de ochtend een soort van misselijk tot ik hem ga halen. En weet je wat? Het gaat iedere dag hartstikke goed. We komen altijd op zo’n 900-1000cc uit, slaapt meestal netjes de nacht door en meneer is het zonnetje zelf. Zijn lach naar mij doet me smelten in een minuut. Ofterwel dit is weer een dingetje van mezelf. Waarom maak ik alles altijd zo lastig in dat koppie van me?

De laatste weken zijn even extra zwaar omdat mijn vriend geopereerd is, niets mag doen in huis en zelfs niet alleen mag zijn met Finn (mag hem niet tillen). Nét nu ik weer was begonnen met werk. Goede timing, al zeg ik het zelf. Ik ben dus nu wel blij dat ik minder streng ben voor mezelf. Ik ben namelijk niet meer in staat ALLES te managen. Daarom dus minder gesport, groente uit blik gegeten en soms de boel de boel gelaten thuis. Dikke prima toch?

Ik ben dus niet meer streng voor mezelf maar zou het eens moeten zijn! Streng mezelf aanspreken met: Laat het los Anne, heb vertrouwen in de liefste/beste mensen om je heen en wellicht nog het meest: heb vertrouwen in Finn. Je kent zijn gebruiksaanwijzing steeds beter en past jezelf hierop aan.

Ook ga je weer de energie vinden die je zo mist, wat kilo’s verliezen en een bepaalde rust vinden. Om te beginnen zelf eens leren doorslapen! #momlife

Ik vind het moederschap het mooiste, meest intense en overweldigende wat er is. Maar mijn leven is zo veranderd, ik ben zelf zo veranderd. Ik schrik er soms van. Rutger zei laatst zo lekker confronterend: nu heb ik je in 4 jaar nog nooit zien huilen en de eerste 10 weken van Finn iedere dag. Jup. Dat beaam ik. Ben een emotioneel wrak geweest.

Het zal er allemaal bij horen en iedereen op zijn of haar niveau. Het leven is een hobbelige weg maar wordt eigenlijk alleen maar mooier. We leren onszelf beter kennen en accepteren meer van onszelf.

Ik hoop voor nu dat ik een rust ga vinden die me brengt tot alles wat ik wil zijn. Of dat morgen of volgend jaar is, dat zullen we wel zien. Zolang die kleine uk van ons het goed doet ben ik al voldoende tevreden om de dag weer door te komen. Ikzelf, dat komt. Ik geef het tijd, zo veel als nodig. Maar ik zal aan mezelf werken. Op welke manier dan ook! Happy Anne, Happy mama!

 

 

 

Zwanger, en iedereen heeft wat te zeggen! Inclusief review zwangerschap buikband
Share.

Over de schrijver

Author Image

#ondernemer #power #-38kilo #motivatie #discipline #getoutofyourfatsuit

Meer lezen

8 reacties

  1. Author Image
    Ed Nienkemper on

    Hi Anne,

    Geniet van het moederschap, die motivatie voor het sporten komt vanzelf wel bij jouw terug. Niks moet, alles mag. Groet,Ed (sporter (ahum) bij Enjoy)

  2. Author Image

    Hoi anne,Heel herkenbaar verhaal… ik geloof ook dat dit hoort bij nieuwbakken moeder zijn! Als moeder van rrn 6 month old, herken ik alle struggles en bots ik ook lekker tegen mezelf aan…

  3. Author Image

    Pffff dit is wel echt een eyeopener Anne! Ik ben nog geen moeder, maar alles wat je beschrijft zou bij mij kunnen horen. Dat streng zijn voor mezelf breekt me nu al regelmatig op, alles moet 100%, liefst nog meer. Altijd maar de lat hoger leggen, altijd maar bezig zijn met hoe het beter kan.

    Ik kan je alleen maar zeggen dat het niet hoeft, dat jouw 75% voor veel mensen al 100% is en dat het tijd nodig heeft om je draai te vinden in dit totaal nieuwe leven. Dikke kans dat het nog maanden duurt en dat is helemaal oké! Maar ik weet ook als geen ander dat het makkelijker gezegd dan gedaan is. Bedankt voor je eerlijke blog en probeer elke dag te genieten in plaats van te focussen op wat anders moet. Take care!

  4. Author Image
    Andrea Hansen on

    Ahhh ik word er al moe van als ik het lees! 10 weken… gun jezelf eens even tijd. Ik lees mezelf terug (6 wk na bevalling weer gaan hardlopen.. koekoek! dat ging m mooi niet worden)

    Makkelijke moeder kun je willen zijn, maar een kind laat zich hierin niet leiden. Accepteer hoe de situatie is en dan pas ga je zelf rust kunnen vinden. Geloof me.. Ik had het ook anders moeten doen haha. Vanaf de zijlijn praten is altijd makkelijk… het is gewoon zwaar. Absoluut!

    Het komt goed, alleen niet in het tempo wat je wil..

    Liefs, een mama van 2 🙂

Laat een reactie achter

Please type the characters of this captcha image in the input box

Typ de letters van de captcha over in het invoerveld